İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Güzel bir benzetme ile yazılmış güzel bir şiir okudum .Tebrikler
Çok güzel, ben bu şiiri nasıl farketmemişim. Yürekten alkışlıyorum.
dingin hoş yormaksızın yaşanan bir şiir.tebrikler kardeşim.
güzel kurulmuş, sade, iddiasız, huzurlu bir anlatım.
Çok yerinde bir metafor," insanın hamuru" deyimi tam da buradan geliyor olmalı..Çok güzel irdelemişsiniz..tebrikler Şaban Bey yürekten kutlarım..
Kibirli insan sert buğday misalidir
Değirmen taşıyla ezilip yumuşatılır.
Piştikçe de kamil insan olur .
çok güzel ve anlamlı bir şiir okudum gönlüne kalemine sağlık şaban bey
tebrikler
keyifliydi... yüreğine sağlık kardeşim...
yolun ve ufkun açık olsun her daim...
Arifin kendi hakikatini tanıması demek insan-ı kamil olmak demektir.
İnsan-ı kamil, ilahi tecellilerin temsilcisi olduğu için onu tanımak Allah’ı tanımak demektir.
Bu yüzden tasavvufi muhitlerde: “Kendini bilen Rabb’ini bilir” hadisi yaygınlık kazanmıştır.
Velhasıl şiirinizde çok güzel değinmişsiniz tebrikler kaleminize, yüreğinize sağlık...
Çok geçerli, tebrikler (:
Bu şiir ile ilgili 30 tane yorum bulunmakta