İnsan bir günde kırılmıyor

bir şey olmuyor
ama her şey oluyor

içimde
toplanmamış bir oda var
sandalyeler devrik
kimse oturmuyor

üzgünüm
ama cümle kuracak kadar değil

elimden gelmeyen şeyler
üst üste yığılmış
bakmıyorum
bakarsam düşecekler.

bu bir boşveriş değil
bu
tutmayı bırakmak

ses yok
çünkü bağırmak da yoruyor.

ben buradayım
ama tam değil
eksik değil
dağınık.

elimden gelmeyen şeyler var
onları artık avucumda sıkmıyorum
bırakınca
acıtmıyor sanmıştım

meğer
acı da sessizleşebiliyormuş.

gürültüsüz bir kabulleniş bu
ne isyan,
ne de vazgeçiş.

sadece
arka planda çalan
buruk bir fon.