24.12.2003 Ankara/Altındağ
Karanlık dağ gibi çöksün evlerin üzerine.
İnsan başı düşmesin pencereden kara,
Sehir usul usul uyusun, ama uykusu kesik olsun.
Yıllar öncesinden bir çocuk gülüşünü,
Yıpranmış sokak taşlarını,
Ayak seslerini…
Üstüme bastığım toprakla birleşiyor,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta