İnsan Ala-i illiye de nur, esvel-i safilin de kir
Maneviyatta bir nurdur, öz mayası necisdir.
Aynı ruh, aynı beden, beşeriyet hak katında,
Ya melekten üstündür, ya şeytanın alt katında.
Uzağa değil, burnunun ucuna baksa aklı
Allah’a taşır, ölümü fısıldar ona saçında ak kılı
Düşünse ki, hayat maratonunda geçen ömrün
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta