Ben insan değilim.
Ben soğuk iklimlerde güneşim,
Çöllerde vahayım.
Ben ayrılıkların son limanı,
Umuduyum.
Sense hayal kemiklerimde çatlaklar kırıklar...
Gönlümün yalancı baharısın, tüm tabiatımı kandıran.
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta