Yalnızdın, acılarımız ortaktı, yanıp durduk
Sen Yakup’un ben zeliha aşkını arar olduk
Eğilmez başlarla yere değmemiş alınlarla
Zemheri gönüllerde, şefkati arayıp durduk
Kopan her feryadın, dillere ağıt oldu döndü
Kalbin kursağında harlanan alev oldu söndü



