insan ...insan...insan...
çoğu kez nisyan... bazen isyan...
kimi nobran kimi evcimen
kendine yakını hak gören
ırağa duvar ören
siyah beyaz sanma
grilerle dolu bir serüven...
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta