İnsan-2 Şiiri - Yüksel Uca

Hayatın baharı, yazı, kışı var
Tipisi, boranı sarp yokuşu var
Sonsuzluğa hızlı bir akışı var
Dünyadan ukbaya göçüyor insan

Temelden çürüktür ömür binası
Birden yıkılıyor dünya hanesi
Beden denen saray ruhun yuvası
Yuvadan çok çabuk uçuyor insan

Burya gelen üç gün oyalanıyor
Kendini ölümsüz varlık sanıyor
Çok kimse öldüğü an uyanıyor
Ne ekerse onu biçiyor insan

Mevsim gelmeyince bülbül öter mi?
Tandır soğuyunca hamur tutar mı?
Çorak topraklarda bir şey biter mi?
Bilerek tohumu saçıyor insan

Çok kimsenin fikri, hayali düşü
Fani dünya için bütün telaşı
Kırılacak şişe için uğraşı
Bilerek elmastan geçiyor insan

Kimisi hak yolda kimi sapıyor
Kimi nefse, kimi mala tapıyor
Kim ne yapsa kendi için yapıyor
Hayrı da şerri de seçiyor insan

Sen de göçeceksin fani yurdundan
Kurtulacaksın her türlü derdinden
Hayır yapan anılır hep ardından
Güzel iş yapmaktan kaçıyor insan

Yüksel hep hayırlı işlerde yarış
Yüz bir defa düşün bir defa konuş
Bin bilsen bile bir bilene danış
Başına çok işler açıyor insan