İnsan sevebildiği kadar insandır
İnsan paylaşabildiği kadar insandır
İnsan ağlayabildiği kadar insandır
İnsan; yaşamın dallarında yorgun, yaralı bir kuş
Sonbahar rüzgarında savrulan kuru bir yaprak
Acılar, hasretler karşısında direnen bir dev
Sevgi ve saygı karşısında bir zerre
ben aşkı bir üveyikten satın aldım,yaşım onaltı
o zamanlar bakır rengindeydi dağlar
daha şıvan düşmemişti böğrüme
daha deli deli esmemişti ruzigar
kalbim acıya düşmemişti
sanırdım bütün ırmaklardan koşacaktım
Devamını Oku
o zamanlar bakır rengindeydi dağlar
daha şıvan düşmemişti böğrüme
daha deli deli esmemişti ruzigar
kalbim acıya düşmemişti
sanırdım bütün ırmaklardan koşacaktım




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta