İnsan sevebildiği kadar insandır
İnsan paylaşabildiği kadar insandır
İnsan ağlayabildiği kadar insandır
İnsan; yaşamın dallarında yorgun, yaralı bir kuş
Sonbahar rüzgarında savrulan kuru bir yaprak
Acılar, hasretler karşısında direnen bir dev
Sevgi ve saygı karşısında bir zerre
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta