İnsan dediğin derin tenha kuyudur... Yüksünse nehirler kurur... Ahh çekse bir fiskesiyle denizler kudurur... Aşığım der sessizliğin dudağına bağdaş kurar oturur, dinmeyen fırtınaya tutulur....
Hayat bu ya su uyuyunca, yürek yorulunca, insan dengini bulunca durulur...
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta