İnsan Şiiri - Jülide Aslan

Şimdi yüreğim,
sıkıcı metropoller gibi
Tıkış tıkış…
Nereye adım atsam,
nereye kaçsam,
kendimi bırakıp gitsem bile
her yer insan,
ve insanın ardında bıraktıklarıyla dolu.
Biraz çöp, biraz sessizlik;
biraz acı, biraz ihanet…
Dönüp baktığımda
tek bir iyilik kırıntısı bile yok içlerinde.
Sanki tüm güzellikleri
bir bir tüketmişler
ve geride yalnızca
devasa viraneler bırakmış gibiler.
Belki “sanki” bile fazla…
İnsan, iyi olanı yanında taşır.
Gerisini bırakır;
bir ayrım değil bu,
hayvanlıktan bile daha aşağı bir gözlemin sonucu.
İnsan;
kendine yalnızca iyi olanı lâyık gören,
gerisini bir kalemde silip atan bir varlık.
Bakınız—
artık insan olarak değil,
sadece bir “varlık” olarak anılıyor.
Ve bu varlık,
yüzyıllardır süregelen bencilliğiyle
kendini ve dünyayı
sessizce lekeliyor,
geriye yalnızca küle dönmüş izler bırakarak...