İnkisâr Şiiri - Kanuni Şehnaz

Bir vakit kalbinde aşkım idi pâk bir bahâr,
Şimdi o yerde eser hayâl kırıklığı, âh u zâr.

Ne oldu da gülşen olan sinen oldu böyle hâzân,
Hangi rüzgâr savurdu o inancı, o i‘tikâr?

Pişmânlık gölgesi düşmüş gözlerinin altına,
Ben miydim sebep olan, yoksa zamân mı bî-vefâkâr?

Bir sözüm dokunduysa incittiyse gönlünü,
Bil ki niyetim değildi sana yük olmak, ey nigâr.

Aşk dediğin kusursuzluk değil, sabırdır aslâ,
Her kırıkta çekilmek mi yazgısı bu râh-ı yâr?

Kalbinde bana kalan bir yer varsa hâlâ,
Sitemim ondandır; yoksa susardım bî-izâr.

Bu sözlerim bir serzeniş, ne isyan ne ihtizâr,
Kanûnî bir gönül bıraktı sende; yorgun, ama hâlâ seni anar.