Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ah, ah! Ne kadar içten…Mısraların arasında yaşanmış bir aşkın kaldırım taşlarına takıldı yüreğim…Onu bilmem, ama bu kadar içten, bu kadar güzel yazan bir şaire açılmayacak kaç kapı var yüreklerde… Bir buket çiçek bıraktım kapınıza!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta