Çiçek göndermeyin, gamdayım, kalp suskun
Meçhul adreste leylâ, yol uzun ve çetrefil.
Ömrüm kanayan bir yara, bir dal yasemen
Gelip geçer içimden mekânsız bir bedevî
Unut ey kalbim, hep bozgun hep bozgun,
aynalarda aksimiz, yakamızda karanfil.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta