Denizin dibine gömülü benim sevdam.
Masama bir buket kurumuş çiçek, birkaç da hatıra bıraktın giderken.
Onları da tuttum, Marmara’ya hediye ettim.
Sahi, hediyelerim güzel miydi Marmara?
Güzel de kelime mi..
İnsan dediğin aklından çıkartamaz bazı anları.
Yanağına kondurulan ürkek bir öpücüğü,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta