Kanıma ekmek doğrama ey sonsuz hayat,
Hep masum günahların arifesindeydim,
Bu kadar zalim miydi mahşerinde giyeceğim,
O insan acısından ilmekli idam gömleğim.
Oysa ben salavatını çoktan hak etmiştim;
Ve hep kırık eseflere kurban gitmiştim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta