İnfaz Şiiri - Bora Baydar

Düştü ses, düştü soluk
Andırdı tenhalık cenneti mezarlıkları
Düştü hayat,küstü insan
Çare yoktu başka
Yedisinde bir çocuk, yetmişinde bir çınar inadında körkütük yaşamaktan

Bir zamanlar iz sürdüğüm beyaz şeritli yolum...
Asfalt dökülmüş büsbütün
Çorbamda yok tadım tuzum
Yalnızlık tövbekar bir his değil, bir uçurum
Gölgelerden gölgemde uzaklaşıyorum

Bahşetti her nefesi belki bize yaradan
Cihan telaşında manasız mı söz açmak benim yaradan ?
Yankılar da aldatır, yarınlar da yanılır
Düşerse ses, soluk yaşamdan
Kan ter içinde, fellik fellik
Kaçıyorum kendimi infazdan