İncitmeyin Kadınları Şiiri - Zeyno Garagız

İncinir kadın,
Herkes güçlü zanneder onları, ayakta duruşundan, susuşundan, her şeye yetişişinden. Oysa en çok o yorulur hayatta. Kalbini açık taşır dünyada, bu yüzden en küçük rüzgârda bile üşür. Kırıldığını belli etmez çoğu zaman, çünkü kırgınlığını yük yapmak istemez kimseye. Susar,
Sustukça büyür içindeki sızı.
çünkü gülüşü pansumandır onun.

İncinir kadın,
çünkü çok çabuk anlar, bir ses tonundan sevgiyi de anlar, uzaklaşmayı da. Bir mesajın gecikmesinden soğumayı, bir sarılışın eksikliğinden vedayı hisseder. Fazla düşünür, fazla bağlanır, fazla inanır. İnsanlara verdiği değeri, kendine vermeyi unutur bazen.
Severken kendini unutur kadın.
Karşısındakini yüceltirken, kendi yaralarını görmezden gelir. Geçer der, önemli değil der. Ama her önemli değil dediği yerde, kalbinden bir parça eksilir. Gülüşü aynıdır belki, ama içindeki çocuk biraz daha sessizleşir.

İncinir kadın,
çünkü umut eder,
düzelir sanır, değişir sanır, anlaşılır sanır. Bir gün gerçekten değer göreceğine inanır. Bu inançtır onu hayatta tutan ama aynı inançtır onu en çok yaralayan. Çünkü beklenti, kalbin en savunmasız hâlidir.
Yine de vazgeçmez sevmekten.
Kırıldığı yerden çiçek açmayı öğrenmiştir. Gözyaşını siler, aynaya bakar ve yeniden güçlü görünmeyi başarır. İçinde fırtınalar koparken, dışına bahar serer. Kimse bilmez kaç geceyi sessiz ağlayarak geçirdiğini.

İncinir kadın,
Bir kelimeyle kırılır, bir susuşla dağılır. Sevgiye benzer her şeye inanır, çünkü içinde hâlâ çocuk kalan bir yan vardır.
herkes uyur, ama o düşünür. Söylenmemiş cümleleri dizer yastığına, keşkeleriyle örtünür. Gözyaşı sessiz akar, çünkü gürültü yapmayı öğrenememiştir acısı.
Ve belki de en acı olan da şudur;
Onu en çok incitenler,
onun en çok sevdikleridir.

Zeyno Garagız kalemi
Zeynep Senem