Kokun karanlıkta kayar gider
Kendinden enim olanca uzağa benden
ve bana
Bir sabahçı kahvesinde saat 4 uykusu kalır sevgili omzu tadında
Güneş açarken sabahın umut kapılarını ardına dek
Alırım büyüttüğüm en yiğit özlemlerimi yanıma
Ve ararım incinen yerlerimin incisini…..
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta