İncecik bir nehirdim Şiiri - Murat Ülkü

İncecik bir nehirdim, denize can atan,
Fizik kanunuydu bu; kalbimde sızlayan sen.
Su donar, ateş yanar; ben sana akardım hep,
Her gün aşkı tadardım, sende son bulur sanıp.
Seni öyle seveceğim ki, senin sevdiğin gibi...

Salyangoz olsam, kumda izim kalırdı,
Balık olsam deryada, nefesim sen olurdun.
Kuş olsam göğünde kanat çırpar, can verirdim,
Lâkin insanım; sersemce yoruldum.
Seni öyle seveceğim ki, senin sevdiğin gibi...

Bundan sonra ben de senin gibi;
Kendi sessizliğimde, yeniden doğacağım.
Aramam sormam artık, bitti bendeki merak,
Küllerini rüzgâra, bir bir savuracağım.
Seni öyle seveceğim ki, senin sevdiğin gibi...

Yazmayacağım ismini beyaz sayfalara,
İçimde fırtınalar, dışımda bitmeyen kar.
Dedim ya; ben de seni, senin beni sevdiğin gibi,
Gönlümde koca bir duvarla seveceğim.
Seni öyle seveceğim ki, senin sevdiğin gibi...

Hangi yöne baksan boş, hangi yola gitsen el,
Gönlümün bahçesinde, kırıldı tuttuğun dal.
Sen nasıl unuttuysan, ben de öyle unuttum;
Ne bir hatıra kalsın, ne bende senden bir hâl.
Seni öyle seveceğim ki, senin sevdiğin gibi...

Ateşten gömlek giyip, yanan bendim o zaman,
Gözlerinde kaybolup, kanan bendim o zaman.
Şimdi bir buz dağıyım, erimem sana doğru;
Gönül kapılarını, kapayan bendim o zaman.
Seni öyle seveceğim ki, senin sevdiğin gibi...

Gökyüzü yere inse, dağlar devrilse bile,
Bir daha gelmez bu can, seninle dize dile.
Öğrettin bana artık, "ilgisiz" sevmeleri;
Bak şimdi benziyoruz; çekildik biz sahile.
Seni öyle seveceğim ki, senin sevdiğin gibi...

Ne bir selam beklerim, ne bir haber yollasın,
Seni seven o kulu, öldü diye bilsinler.
Kendi yarattığın o ruhsuz aynaya bir bak;
Sana, senin gibi bir yabancı görünsünler.
Seni öyle seveceğim ki, senin sevdiğin gibi...

Zaman akıp giderken, takvimler eskiyince,
Hicran yarası sızlar, karanlıklar inince.
Ama sanma ki kalbim çarpar yine adınla;
Ben benden vazgeçmişim, sen benden geçince.
Seni öyle seveceğim ki, senin sevdiğin gibi...

Son sözüm olsun bu ah, mühür vurdum dilime,
Bir damla su vermem artık, gönül çölünde ölüme.
Garip Murat derler ya, sükût düşer payıma;
Yer vermem vefaya hiç, bitti bu son kelime.
Seni öyle seveceğim ki, senin sevdiğin gibi...