SIZIM KALDI (652)
Ne bahar, ne yazım kadı
Ağustosta üşüyorum
Sol yanımda sızım kaldı
Bu sinemi deşiyorum
Felek kırdı kollarımı
Kesti vuslat yollarımı
Kimse bilmez hallarımı
Dertle doldum taşıyorum
Günüm çile, gecem çile
Yâr düşürdü beni dile
Gözyaşlarım döndü sele
Fırat gibi coşuyorum
Elimde bir ıslak mendil
Yandı yürek oldu kandil
Ne yön belli, ne de menzil
Bir meçhule koşuyorum
Bitmez bende gamla keder
Gün görmedim oldum heder
Bilmem ki bu nasıl kader
Ben de buna şaşıyorum
Gülmez oldu kara bahtım
Kırık dökük gönül tahtım
Hep içimde kaldı ahtım
Öylesine yaşıyorum
Gelsin diye bana da yaz
Yaradana ettim niyaz
Dört mevsimde gönlüm ayaz
ZA'ÎFÎ"m hep üşüyorum.
05 EKİM 2024 İST
ŞİİR:SIZIM KALDI
ŞAİR:TC KÜLTÜR VE TURİZM BAKANLIĞI HALK ŞAİRİ RÜSTEM ŞAHİN (ZA'ÎFÎ)
BESTE& YORUM:,,,,,,,,,?
KİTAPLARI GÖNÜLDEN DİLE GEL SEVDİĞİM VE BU HİCRAN YARASI (652)
NOT: Sayfamda paylaştığım tüm şiirlerim kitaplarımda ve Antoloji com'da tescillidir keyifli okumalar
Kayıt Tarihi : 8.06.2026 15:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!