İnce Memed Şiiri - Afşin Dualı

Memed iner düzlüğe, şehir bir garip hal,
Zulmet çökmüş ruhlara, vicdanlar olmuş talan.
Her köşede bir çığlık, adaleti gel kaldır,
Hakikat sürgün yemiş, her ağızda bin yalan.
​
​Şenaat kol geziyor, sokaklar dar ve izbe,
Masumun feryatları yankılanır boşlukta.
Eşkıya kıyafetli, ruhu çürük bir cezbe,
İffet ayak altında, haysiyet sarhoşlukta.
​
​Vur Memedim yalımını, bu devrin Abdi’si çok,
Arsızın yüzü kara, masumun karnı aç, tok!
Adalet can çekişir, vicdanlara saplı ok,
Gökten inen beladan, sığınacak bir yer yok!
​
​Hırs bürümüş gözleri, çalmak olmuş bir hüner,
Garibin rızkı kalmış bir zalimin elinde.
Haset ateşi yanar, insanlık bir bir söner,
Zehirli bir sarmaşık, her alçağın dilinde.
​
​Aptallık bir payedir, cehalet olmuş tacir,
Bilgi hor görülüyor, akıl ise bir sürgün.
Bu nasıl bir devrandır, her yanı sarmış taciz,
Güneş bile utanır, doğmaz oldu bak bu gün.
​
​Mefsedet pazarında satılırken umutlar,
Çocuklar korku içinde, annelerse yas tutar.
Gadr ile yoğrulmuşlar, merhametten ari hep,
Zalim olan dünyada her zaman payın alır.
​
​Sefahat sofrasında haram lokma yutulur,
Riyakar dervişlerin postu altı hep hile.
Eski töreler nerede, insanlık mı unutulur?
Çekilen bunca keder, bitmez tükenmez çile.
​
​Memed bakar dağlardan, yüreği bir kor ateş,
Zelil olmuş yiğitler, namertler başköşede.
Bu devrin insanına ne dost olur ne kardeş,
Şeytan bayram ediyor, her karanlık köşede.
​
​İstibdat değil belki, lakin ruhlar prangalı,
Maddeye tapar olmuş, manadan kaçan gafil.
Yollar dumanlı Memed, yollar sarp ve kavgalı,
Doğruyu söyleyenler bu düzende hep sefil.
​
​Yalımı vur dağlara, uyansın artık toprak,
İntibah vakti geldi, kırılsın bu kör zincir.
Zulmün her bir dalından düşsün o kara yaprak,
Senin o hür nefesin bu pisliği hep incir...