Bir bitimsiz rotada bitmeyen seferdeydi
İçimdeki vadiden yola çıkan kervanlar
Sebat edip dönmeyen bir garip neferdeydi
İstikamete dair derman misal fermanlar
Gittim gittim yıllarca fermana aldırmadan
Bir kez olsun durup da başımı kaldırmadan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




O insanı alıp sürükleyen şiirlerinizden birini daha okuduk keyifle.
İnattan bir istikrarın azimli yolculuğunda yüreği çaldırmamak da güzel bir duygu galiba ??
Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta