İçimde bir ölü ölüyor
Dışımda bir diri deri…
Uzun ve geniş bir yalnızlığa
Terkedilmiş bir gemi misali demir atıyorum
Ucu bileli kederlerden vurgun yiyiyorum.
Gecikmiş kavuşmaların yerel saatiyim.
İnadım inat!
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta