Gerçeklerle yanıp yakılsan bir mum alevi gibi
ve damla damla akıtsan gözyaşlarımı o nemli toprağa...
Bir cemre misali düşüyorsun kuruyup çatlayan gönüllere...
Bense yanağına varmadan kuruyan göz yaşlarımda boğuluyorum...
Kayboluyorum çoğu zamanda
Ve bırakıyorum kendimi dipsiz uçurum kenarlarından.
Solup giden bir gül kadar pişman değilsin biliyorum.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta