bir yanda yeryüzü
çiçekler açar zerinde
ağaçlar meyveye durur
diğer yanda gökyüzü
bir dikili ağacı bile yok
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




'Ağaçlar meyveye duru' göğün bulutları sular onları.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta