Alıştıramadım kendimi sensiz olduğuma.
Bir kahpe feleğin içinde kendimi bulduğuma.
Izdıraplığın içindeyim
bu sensizlik için kendimi yolduğuma...
bir çıkmazındayım yaşamın,
nerden dönsem bilinmezlik,
kaybuldum yaşamı sensizliğe...
gömüldüm içine haraplığın...
bir bataklığı yaşamda takılı kaldım.
kederin oltasında kıvırıIan,
bir balık gibi başka bir yaşama saldım..
şimdi gizli bir köşe başında ağlama modundayım.
bir küçük umutta bile
Yaşamaya sarılan bir yol hatındayım..
Alıştıramadım yokluğuna kendimi.
alıştıramadım sensizliğe,
ve bu denli çaresizliğe bendimi...
hep uzaklarda olacan biliyorum,
ama ben sana birgün sarılacam diye gülüyorum.
oysa dönülmezlik bu biliyorum
ve sen bensizsin ben sensiz
ve sana ulaşamıyorum diye ölüyorum..
şimdi başkalarının yanındasın,
kendimi inandıramadığım kadar
yorgunluğundayım kederi yaşamımın..
inandıramadım kendimi mutsuz oluşuma.
her seni düşündüğümde kendimi ağlayarak buluşuma..
susuz bir gül gibiyim iste kurumuş halde soluşuma...
..
Kayıt Tarihi : 5.10.2014 00:30:00
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
![İzzettin Coşkun](https://www.antoloji.com/i/siir/2014/10/05/inandiramadim-kendimi-2.jpg)
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!