Her şey boş, bomboş…
Gerçekten boş mudur her şey? Boş mudur yaşamak? Boş mudur ölmek?
Niye, neden, nasıl olduk ki? Yaradanım ne ister ki?
Her şey ben, besben…
Ben yaradılmamışsam, ondan bir parçaysam. Benim parçam ondansa…
Ne isteyebilirim ki kendimden? Ne istenebilir ki o parçadan? Ondan ne isteyebilirim ki?
İstesende yapabilecek mi? İstesem yapabilecek miyim?
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta