İnan ki Şiiri - Murat Ülkü

Gönlümün sarayı sensiz harabe,
Gözümün feri yok bittim inan ki.
Hasretin sunduğu zehirli bade,
İçtikçe kavurur gittim inan ki.
​
​Canımdan can gider sesin gelmese,
Dünyalar benimdir yüzün bir gülse.
Şu garip halimi bir kişi bilse,
Özlemin bağrında yittim inan ki.
​
​Güneşim doğmuyor gecem zifiri,
Gayrısı gözüme değmez hiçbiri.
Karardı ömrümün her bir feneri,
Umut deryasına battım inan ki.
​
​Yolların tozuna sürdüm yüzümü,
Senden başkasına yumdum gözümü.
Sana saklıyorum her bir sözümü,
Aşkın ateşinde tüttüm inan ki.
​
​Zaman durur sanki geçmek bilmiyor,
Senden özge kimse yüzüm gülmüyor.
Feryadım Arş’a dek kimse duymuyor,
Dertleri üst üste attım inan ki.
​
​Nur olup içime doğmuyor şafak,
Vuslatın olmazsa son durak toprak.
Gönül kapısını gel de çalarak,
Ruhumu uğruna sattım inan ki.
​
​Geceler sırdaşım dertler yoldaşım,
Dinmedi gözümden akan kan yaşım.
Dizine hasretken şu garip başım,
Hicranın narıyla yandım inan ki.
​
​Seni her anımda yaşar dururum,
Aşkının mührünü kalbe vururum.
Sen varsan ayaktayım senle gururum,
Varlığımı sende tuttum inan ki.
​
​Gülüşün bahardır bakışın cennet,
Senden gelecekse her keder minnet.
Yeter ki bitmesin bendeki cinnet,
Dünya hevesini yuttum inan ki.
​
​Hadi gel yanıma dermanım eyle,
Gönül feryadını gel dindir böyle.
Garip Murat der ki sevdiğim söyle,
Ben seni kendime kattım inan ki.