İmtihanımız Şiiri - Ünal Serhat Yorgancı

Elim aldım sazı dile getirdim
Gönül defterini açtım da baktım
Yıllar beni yordu, yolum yitirdim
Aradım şeytanı içimde baktım

Sandım ki karanlık dağ başındadır
Meğer her sokakta, her taşındadır
Kimi dilindedir, kimi aşındadır
Gördüm ki insanın huyunda çıktım

Bana “şeytan” dediler, korku saldılar
Adını anınca yürek dağladılar
Hakikati örttü, yalan bağladılar
Perdeyi araladım, sırrına aktım

Şeytan bir hevesmiş, bir nefs oyunu
Kandırır insanı, bozar suyunu
Dostu düşman eder, yıkar soyunu
Akıl terk edince yolundan saptım

Kul hakkı yiyenin yüzü gülermiş
Mazlumun ahıysa gökte kalırmış
Dünya malı gelip elde kalırmış
Bu sözü atadan duydum da tuttum

Birlik bozulunca fitne türemiş
Kardeş kardeşine düşman görünmüş
Hak sözü unutan yoldan sürülmüş
Gerçeği gördükçe içimden yıktım

Son sözüm şükürdür, dilimde niyaz
Doğruyu bilene eğilmez bu baş
İnsan kendin bilse biterdi telaş
Anladım: en büyük imtihan insanmış.