11.12.1986 - İstanbul
Yaşadığın şehir, oturduğun ev,
o duvarlar, o sokaklar…
Gözlerinin değdiği ağaçlar,
adımını attığın yollar,
seni görebilen insanlar, hayvanlar…
ve senin izini taşıyan her şey,
o kadar şanslı ki; imreniyorum.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta