İmkânsız aşk. Şiiri - Tuncay Aytaç

Kaşlarının arasındaki resti görüyorum da.
Dudaklarına gizlediğin jesti bahşetseydin
Seven gönlümün bahçesinde güller açacaktı.
Mart güneşinin dünyaya gülümsediği bu günde.

Sıradanlığımı sıradışı hayallerle süslüyorum.
Haddim olmayarak seni sevmenin bedeli,
Pişmanlık odalarında infilak ediyor.
Sesizliğimin anıtsal figürleri gönül duvarlarımda.

Kalbi kırık bitkinliğin yüzüme sirayet eden,
Güneş yanığı izleri hüzne çicek açıyor ya;
Gamzelerinde taşırdığın mutluluktan bir yudum içememenin acısı fışkırıyor gönülmdağında.

Şimdi tüm mutlulukları armağan ediyorum sana,
Acı ve kederleri bana bırak, sevmenin bedeli bu.
Nedensiz niçinsiz sevmistim seni, kural zincirlerini, kopartıp atarak, aşk kitabının kuralsız cümlelerine
Yenilerini ekleyerek, kendi denizimde çoğalarak.

Asla tövbe etmeyeceğim, aşka dair tutkunluktan.
Senin için geçici hevestim biliyorum.
Yorumsuz olmayı severim her zaman.
Aşka ait sorumluluğun ağırlığı altında ezilerek.

Gözlerindeki ışıltıya pervaneyim şu alemde.
Pervane misali dönerken ışıltına,
Bir kaç damla suyu feda ediyor gözlerim ya,
Bozuk pilak misâli, aynı melodide.

Lâmekan gönül şu anda!
Kendi iğmelerinde vitesi boşa almış,
Aşk uçurumlarından yuvarlanmanın
Heyecanını yaşıyor seni sevmenin hezeyanında.

Zekân ile beni alt edip;
Aşk kölesi haline getirirken,
Hinliğinin zaferini kutla sen, kutlarında.
Ben ki; mutluluk limanını çoktan terk ettim.
Hüzün denizinde boğulmanın eşiğinde,
Kulaç atıyorum umutsuz bir vakayım artık.

Boğazıma dizilen aşk yumruları
Yumruk büyüklüğünde ve aşk lokmasını
Yutamamanın sancısıyla fal taşı gibi açılmış gözlerim.

Biliyorum, bazen aklına geliyorum.
O an ben, acı gülümsemelerin şafağında,
Senin hayalin ile aşk ritüellerinde kendimden geçercesine aşkın kaynayan kazanında
Haşlıyorum kendimi, sen uğruna.

Karagözlerinin güzelliğini unutamamanın
Sancısı yüreğimin ritminde hayat bulurken
Kendime acıyorum, ulaşılmaz olmanın kutunda.
Yüküm ağır, seni sevmenin onuru var gözlerimde.

Sana olan tutkunluğum devam edecek sevgili.
Şu an unut dediğin yerdeyim.
Unutamamanın kıyısında intihar etmek istiyor
Senli düşlerim.
Ama ne mümkün ki;
Ufkumda karagözlerin, şiirsel manâlara bürünüp,
Öyle geliyorsun ki üzerime üzerime.

Sen bana, çok yakınsın aslında ama
Arada mutsuzluğun buzlu camı,
Kalbimde hasretin!
Yine de ben böyle iyiyim sevgili.
İlanıhaye sürecek bir aşkın tohumlarını
Serpmiş o nazik ellerin yüreğime.
O tohumlar çoktan yeşerdi ve ben,
Aşkın gözyaşlarıyla suluyorum o sevgi çiceklerini ben, gulen gözlerinin ışığında.