İmkansız arkadaşım oldu gülmedi bana hayat ulaşılmazsın benim için.
Bir gülümseme yeterdi tüm acılarımı dindirmeye ne çare.
Gül yüzünü görmek dünyanın en güzel nimeti olmuştu bana.
Artık ne çare gül yüzünde uzak benden kalmadı mutluluk kaynağım.
Hayalin kaldı baktığım her yerde birde mutlu olduğunu bilmenin neşesi
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta