Gecenin bir vakti
dişlemeliyim ay ışığı harelerini dalgaların üzerinden
ve sessizliğin içindeki kabuğu koparıp atmalıyım sonsuz boşluğa
yalnızlığın çevrelediği sonsuz okyanuslara attığım çıpa dibe değmeden
ve izlerken çevreleyen sonsuz boşluğu gözbebeklerinde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta