Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
bu okuduğum ikinci şiiriniz ve tarzınızın farkına varmamak için ebleh olmak lazım.
tebrikler efendim
'' tuzlu sular ne kadar alır ki acılarımızı ya da çamaşır suları ne kadar temizler ruhları,ama en güzel arınma '' yanma'' ile oluyor galiba...
yine yerinde betimlemeler...
tebrikler...''
güzeldi de ....
döner verirdim cümlesi ilk okuduğunda şu bildiğimiz ekmek arası döner geldi aklıma :)
acaba karnım mı aç , yoksa gerçekten o duyguyu mu veriyor :)
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta