İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Kuru ekmeğini yıllarca içi boş kaba bana bana bıkıp
usananlar var ölüm istediklerinde neden şaşırıyorsunuz

Bana benden yakınken seni dışta aradım
kusurlarımı günahlarımı af eyle beni bağışla

Herkese özüm dedim ezilen üzülen ben oldum

Özüm dediklerim öldürdüler öldürdüklerinde

Bana Beni sormayın soracaksanız eğer ona sorun

Bana bir şey sormayın sadece anlamaya çalışın
Anlamaya çalıştığınızda her şey değişecek

Bana cennetten bahsetme görmediğim bilmediğim
bir şeyi anlatmam bana soracaksan cehennemi sor

sorsan dahi anlatmam imkansızdır sözle tarifi olmayan
bir şey sadece yaşanır ve sürekli ölümü düşünürsün

Bin bir dona girer her dilden seslenir benimle oyun
oynarsın bu oyun sayesinde bana yol göstermeye
beni bilgilendirmeye beni uyarmaya beni kendine
çekmek istersin yıllarca benimle oyun oynadın
inşallah sabredenlerden olurum sen dilediğini
yaparsın bana düşen bütün olaylara katlanmaktır

Beni aşağılayarak alay ederek kendinize dönüştüreceğinizi sandınız
yanıldınız beni bir ok gibi gerip çok uzaklara fırlatmış
olmanız sizlere bir şey kazandırmış olmadı kazanan
ben oldum bana kainatı okuttunuz var olun

Benim hasta ve deli olduğumu düşünürler kendilerinin
doğuştan özürlü olduklarını düşünüp de kendileri tedavi
olmazlar

Onlara göre ben hastayım bense onların hastalığını
tedavi için ömrümü verdim hala uykudalar

Benim için dünya neydi sorarsan
Dünya bir kışlaydı komutan gizli
Bir ömür boyunca eğitti durdu
Ne askerlik bitti ne tokmak durdu

Çile yağmurların yağdırdı durdu

İncinirsen de incitme diyen bir inancı nelere dönüştürdüler
İnanç anlaşılır karmaşık bir şey değil helalden kazan haram yeme kendi çıkarların doğrultusundan vaz geç
bütün kainatı düşün ve hak edenin hakkını ver nereli
neci olduğuna bakma bakıyorsan sen inanabilirsin fakat
ben sana inanmam inanmam da mümkün değildir bütün
bilginleri ermişleri dervişleri karşıma diksende benim için