İlyas
İlyas yürüyordu
Geceye, geçmişine, Asya’nın sessizliğine doğru.
Bir yokuşta durup gökyüzüne baktı
Ve orada, iç sesiyle konuştu
Kendine, Kadere, zamana.
İncecikten bir kar yağar,
Tozar Elif, Elif deyi...
Deli gönül abdal olmuş,
Gezer Elif, Elif deyi...
Elif’in uğru nakışlı,
Devamını Oku
Tozar Elif, Elif deyi...
Deli gönül abdal olmuş,
Gezer Elif, Elif deyi...
Elif’in uğru nakışlı,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta