O kadar sevmişti ki çocuk,
artık sözlerin onun gözünde bir değeri kalmamıştı.
Zorunlu olan sözlerin.
O`nu gördüğünde adeta yok oluyordu,
duyguları, düşünceleri, söylemesi gereken sözler.
Bütün akşam boyunca yatağında kurduğu hayaller adeta elinden kayıp gidiyordu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta