Bulunduğum yeri ve zamanı bilmiyorum, çünkü bir benliğim yok,
Öldüm sanırım, ama dünyayı görebiliyorum, hissedebiliyorum.
Benim olmayışını görebildiğim gibi, benim olmayışını hissedebiliyorum,
Acı çok komik his, çünkü bedenimde mi yoksa ruhumda mı, onu da bilmiyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta