Hasreti de bildim sevmeyi de, büyüttüm içimde. Özlemdi diğer adım konmuştu bir kere.
Bağrımdan koparcasına gelen sevgi diyarının bir yanının kerpiçten olup, sızan sularında boğulurdum,
boğulurdum da böylesine delice esen nefret rüzgarının dallarımı kırarak içimi acıtmasını bilemezdim.
Hiç aklıma gelmezdi seni düşündüğümde bir hiç olarak algılarken şimdi nefretin en tepe noktasına çıkacağını.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Öfke durulucaktır elbet. Sevgilerimi yolluyorum.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta