Hasreti de bildim sevmeyi de, büyüttüm içimde. Özlemdi diğer adım konmuştu bir kere.
Bağrımdan koparcasına gelen sevgi diyarının bir yanının kerpiçten olup, sızan sularında boğulurdum,
boğulurdum da böylesine delice esen nefret rüzgarının dallarımı kırarak içimi acıtmasını bilemezdim.
Hiç aklıma gelmezdi seni düşündüğümde bir hiç olarak algılarken şimdi nefretin en tepe noktasına çıkacağını.
Ellerin neden soğuk,üşümüş müsün?
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış
Devamını Oku
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış




Öfke durulucaktır elbet. Sevgilerimi yolluyorum.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta