Türlü türlü hayallerle çıkarken yola
Şimdi buradasın
Metro istasyonlarının buğulu kalabalığında
İpeksi bir hakikati sarıyorsun
Sabahın boynuna gül bahçeleri nakışlıyorsun
Bir yanım savruluyor ilk görüşte
Gölgem kaldırımda kalıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta