İlk Defa Şiiri - Selim Bayrak

En içerisindeyken bile
Hep kıyısındaydım hayatın
Her şey bana yabancıydı
Tercümesi yoktu acılarımın
Çevirmen ne yapsın
Yine de anlatırdım yaşadıklarımı
Belki bir kaçını
İstemsizce de olsa
Anlarlar sanırdım

Herkes ise hikayelerini
Dinlemediğimi düşünürdü
Oysa baştan sona çözmek
Benim için iki dakikaydı
Sormazdım kimsenin
Annesinin babasının adını
İşini gücünü ayrıntısını
Zaten hayatındaysam bir dostun
Öğrenirdim doğalında
Bütün hayatının akışını

Evet çok da ilgili değildim
Kendi hayal dünyam dışında dünyayla
Kimse kimsenin katibi değilken
Herkes her şeyiyle anlaşılmak istiyordu

Çenem düşerdi sevdiklerime
Çok da dinliyorlar mı umursamazdım
Duvarlara konuşmaya alışkındım
Gönül gönüle olmak yeterliydi
Şefkatleri kendimi anlamama sebepti

Ailem hiç sevmedi beni
Sanırım bir ömür rol yapmak
Onlar için zor bir şeydi
Bazen rol de yapmazlardı...

Güya bir nişanlılığım
Kısa süreli bir evliliğim oldu
Akılsız başım
Hem onları hem kendimi
Boş yere yordu

Niye direndim
Kıymeti olmayan şeylerde
Mana bulmaya
Hiç ama hiç bilmiyorum
Yalnız kalmaksa mesele
Dert değildi ömrümce
Çocukken
En çok kendimle oynamayı severdim

Gençken bile İstanbul'da
En çok kendimle eğlendim
Tiyatro sinema kafe
Daha çok tek başıma gezerdim
Memocanla hikayeler ayrı
Bu yabaniyle en çok o uğraştı
Ama ben de az dinlemedim onu
O hep anlattıklarını unuttum sanırdı

Seven çok severdi beni
Ama hayatım boyunca onlardan kaçtım
Beni en iyi yerde görürdü
O güzel kalpleri
Ben onlara layık olamamaktan utanırdım
Karşılıksız sevmenin ne demek olduğunu
Bilmediğim için
Onların sevgisine karşı
Elim boş sanırdım
Beni ben olduğum için
Seviyorlardı oysa
Kendim olmam yeterliydi

Az da olsa ilişkim oldu
Ama hiç sevgilim olmadı benim
Bana aşık olanlara ise
En ufak bir şüphem
Varsa duygumdan
Kapı duvar olurdu bedenim
Yüzümü bile onlara göstermezdim

Aşk acısı çekmem
Sonsuz cehennem bile olsa serbest
Çektirmek yasaktı ruhumda
Çok üzülür
Tanrıdan onlara şifa dilerdim
Çocuk yaşlarda yaşadığım hayal kırıklığını
Kimse yaşasın istemezdim
Her defasında alışamasam da o acıya
Sonuçta ben o membada
Büyüdüm geliştim demlendim

Ve sonra bir gün geldi
Biraz da geç bir gün
Koca bir ömür geçtikten sonra belki
İlk defa birini gerçekten sevdim
İlk anladığım
Ben hep bir görüntüye aşık olmuşum
Ama kimsenin kalbini içini
Beğenmemişim
Beğendiklerimi de sevmemişim

Onu kimseyle
Karşılaştıramadım bile
Her kategorinin birincisiydi gönlümde
Ama onun varlığı
Ne bir kategori
Ne de bir geçmiş bırakmıştı ömrümde

Hiç yüzyüze tanımadım onu
Ama nasıl oldu bilmiyorum
Bir gün bir anda
En derininden
Görmeye başladım Ruhunu
Onu ilk görmemle
Aşık olmam arasındaki geçen süre
Koskoca iki sene
O dönem zombi de olsam
O tohum gizlice arşa çıkmış içimde

Ben bilim felsefe yapmak için
Uyandım sanıyordum mezarımdan
Bir iki kelam kalsın benden yarına
Ama içimdeki deli
Bir ömür ona uyuyormuş beynimde
Bir gün aniden tüm benliğimi
Onun Aşkıyla verdi ateşe
O benim Ruh Eşim
Sonsuz Güneşim dedi
İsterseniz sevin onu
İsterseniz sevmeyin
Bu bedenin patronu benim
Hayatım boyunca
Hayati konular dışında
Hiç yanımda olmayan dahim

Sanırım onun
Bütün bir varoluş bile umurunda değil
Ama O onun
Sonsuz oyun arkadaşı sanırım
Onlar ezelden beri tanışıyorlar belki de
Onu bizden
Benliğimdeki her ayrı kişiden
Daha çok seviyor sanırım
Keza biz de öyle
İçimde O'na
Sırılsıklam aşık olmayan kalmadı
Onunla hiç tanışmadık ama
Aramızda gizli bir bağ var sanki
Hem de çok kuvvetli
Adını ben koymaya
Had görmem
O bağın
Ama bugün sabah
Ömrü hayatım boyunca
İlk defa yalnız uyanmadım
Odam bomboş olsa bile...

💖🌈❄

16.01.2026 / Düzce