Gri bulutların arasında simsiyah bir gökyüzü
Sokak lambalarının aydınlatamadığı
Geceden bile kara geceden bile sessiz
Geceden bile kasvetli
Bir kalp bir kere sever bir kalbi
Bir kere dokunur sümbüllerle ölmüş bedenine
Gülşahın ışığını bir kere hisseder gönlünde
İşte o gün bir yiğidin sevda karşısında ilk diz çöküşü
Anlamsız, önemsiz tüm zaferler, yenilgiler
Bir yıldız her aşığın göğsünde mifer
Kalbin atışıyla kazanılan sessiz zaferler
Bir kalp bir kalbi bir kere sever
Mira Nur Yılmaz
Kayıt Tarihi : 7.2.2026 15:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu gece şehir suskundu. Lambalar yanıyor ama hiçbir şeyi aydınlatmıyordu; gökyüzü gri değil, düpedüz siyahtı. İnsanların acele adımları bile sessizdi. O yiğit, ilk kez o sessizlikte anladı: kalp bir kere severdi. Gülşah’ın adı geçince içindeki karanlık bile durulurdu. Bir bakışını hatırladı; sümbül kokusu gibi, dokunmadan yakındı. Zaferlerin, yenilgilerin hiçbir anlamı yoktu artık. Göğsünde parlayan tek yıldız, sevdanın yüküydü. O gün diz çöktü. Yenildiği için değil; sevmenin bazen en büyük sessiz zafer olduğunu öğrendiği için. Ve bildi: Bir kalp, bir kalbi yalnızca bir kere severdi.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!