Ol.
Ya.
Gülme, ağla diye,
Yaratmış seni Tanrı dünya.
Çok, çok gülme,
Hep, hep sonunda ağla diye.
Ağladı Filonensa.
Tutamadı gözyaşlarını, bıraktı,
Ve onlarda aktı.
Önce yanaklarına, sonra ayaklarına,
Sırılsıklam ıslanmıştı Filonensa,
Onu anlayacak tek bir insan da yoktu.
Ağlama Aneçya.
Saçlarını siyah iplikle bağlama.
Kara gölgeler altında karalama yazdıklarını.
Üzüleceğin bir gün değil bugün çünkü.
Kalk,
Ve sevin.
Evet.
Onu özledim, hep.
Onu özledim.
Baktım ki dönmeyecek.
Ben gideyim dedim o vakit.
Ama karşıma enkaza dönmüş şehirler çıktı
Sana bir kitap yazacağım.
Oku Alya.
Ama bunu sadece sen oku Alya.
Seni seviyorum derken
Sana boş sözler etmedim.
Söylerken de takılmadı dilim.
Bu yıl neredeyse bütün günlerim
Sana kilim dokumakla geçti Amarya.
Gözlerim ilmek ilmek bakınırken çok yoruldu.
Çok çok ağrılarından şikâyet ettim.
Ama önemli değil,
Sen de böyle şeylerimi dert etme.
Açsam kollarımı bir uçtan bir uca,
Sana, dünyalar kadar sevdiğimi anlatsam seni.
Ben sussam, gözlerim konuşsa,
Sensiz bir hiç olduğunu söylese sana,
İçimdeki fırtınalar dışarı vursa,
Kasıp kavursa her yanı
Sevenler ölmüş.
Sevgiler yetim.
Herkes gitmiş,
Kimse kalmamış koca Dünya' da,
Aptal ben,
Onca yalnızlığın içinde,
Dönmenin de bir faydası yok artık,
Konuşmanın da.
Dün geçti,
Bugün, çoktan yarına gebe kaldı arkadaş.
Küsmenin de bir faydası yok artık,
Kavuşmanın da.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!