Durmadan şakıyan, neşeli udun,
Küserek notaya, ses vermez oldu,
Duyunca gün sayıp, yas tuttuğunu,
Seninle yeşeren, ilhamım soldu.
Kalem tutan elim, kağıda küstü,
Süzülen cümleler, beynime doldu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




soldurmayın hiç bir şeyi bence udunuzuda susturmayın her gecenin mutlaka sabahı var biliyorsunuz....şiir yinede çok anlamlıydı tebrikler.....tam puan vede sayfama ekliyorum edebiyat anlamında çok sevdim....
müzeyyen başkır
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta