Gönül dağlarıma çökmüş sis duman,
Sesim duyulmuyor ve ses gelmiyor,
Cemalin seyrinde saklanmaz gûman,
Gözler görmüyor yâr, görsel gelmiyor.
Teller kopmuş sanki, sessiz sinema,
Gönül bu hâl ile beni sınama,
Yargı kurup durma halim kınama,
Kulak sağır olmuş yâr ses gelmiyor.
Dayanmak zor imiş, inan aşkına,
Nere gitsin bilmez, dönmüş şaşkına,
Bir ses sedan çıksın Allah aşkına,
Her yer donmuş gönül, nefes almıyor.
Dağlar var orada, görünmez başı,
Perdelendi yüzün, gözlerin kaşın,
Baka kaldım görem, göz oldu şaşı,
Nedip neylesem ki gönül duymuyor.
Sabah güneşim yok, her yer kararmış,
Boran tipi yollar karlar kaplamış,
Munzur dağlarını kaygılar sarmış,
Evrim Evrensel'i yâri duymuyor.
Evrim Evrensel
Kayıt Tarihi : 11.2.2026 08:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!