İki karasevdâlı bak göklere gidiyor.
Ne bir ses, ne bir nefes, bir fısıltı yetiyor.
Mekânları topraktır ve dilleri bir rüzgâr,
Ağaçlar birbirine ilânı aşk ediyor.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta