Unuttu insan, yaratan Rabbini
Kulluk bilinci dillerde kaldı.
Nefsine mahkum etti kalbini
Kendini herşeyin sahibi sandı.
İnkârlar, isyanlar, azgınlık, zulüm
Helak etti kavimleri, ders almadık mı?
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta