Bir gün Hallac-ı Mansur'a; aşk nedir dediler,sabredip bekleyin dedi,
Üç güne varmaz görürsünüz,o vakit aşkı alıp gül diye koklayın dedi.
Önce Mansur'un kollarını ayaklarını kestiler onun her uzvu Aşk dedi,
Astılar,bedenini o yine aldırmadı işte görüyorsunuz mevzu Aşk dedi.
Yakıp küllerini Hallac'ın nehre saçtılar her zerresi Aşkla Enel-Hak dedi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta