bir gül ki sade su kenarında kokar,
su kenarında yavrular.
güneşten doğan çocuklar
yürümeye başlar başlamaz
bu suyun aktığı çeşmelere koşar
bir öksüz süt için parmağını emer.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




tebrikler....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta